List Pasterski na Uroczystość Epifanii
Kochani Siostry i Bracia, przyjaciele w Chrystusie,
Uroczystość Epifanii – Objawienia Pańskiego od najdawniejszych czasów zajmuje w życiu Kościoła miejsce szczególne. To dzień, w którym wspólnota wierzących rozważa tajemnicę Boga, który wychodzi naprzeciw człowiekowi i pozwala się odnaleźć tym, którzy Go szukają. W tradycji Kościoła był to także moment ogłaszania świąt paschalnych, aby przypomnieć, że całe życie chrześcijańskie ma swoje źródło i cel w Paschalnym Misterium Chrystusa.
Z tą uroczystością łączy się również znak, który wielu z nas podejmuje w swoich domach – znak krzyża z datą Paschy na drzwiach. Ten prosty gest nie jest jedynie zwyczajem, lecz wyznaniem wiary. Przypomina, że jako ochrzczeni zostaliśmy zanurzeni w śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa i że nasze codzienne życie naznaczone jest Jego Paschą. Jesteśmy ludem, który żyje nadzieją zwycięstwa Boga nad grzechem i śmiercią.
Ten znak, widoczny przy wejściu do domu, ma nam towarzyszyć każdego dnia. Ma przypominać, że wszystko, co przeżywamy – także doświadczenia trudne, naznaczone cierpieniem, niepewnością czy złem – nie pozostaje poza zasięgiem Bożej odpowiedzi. Bóg jest obecny również tam, gdzie po ludzku trudno dostrzec sens.
Uroczystość Objawienia Pańskiego stawia nam jednocześnie jedno z najważniejszych pytań Ewangelii: „Czego szukacie?” To pytanie, które Bóg kieruje do każdego człowieka. Mędrcy ze Wschodu, prowadzeni pragnieniem prawdy, wyruszyli w drogę, nie wiedząc dokładnie, dokąd ona ich zaprowadzi. Ich poszukiwanie wymagało odwagi, cierpliwości i gotowości, by dać się poprowadzić Słowu Bożemu.
Także dziś Kościół pozostaje wspólnotą poszukującą. Samo słowo „epifania” oznacza objawienie – ukazanie się. Bóg stał się człowiekiem, abyśmy my mogli nauczyć się rozpoznawać Jego obecność w codzienności i wzrastać ku pełni życia.
Boża świętość i ponadnaturalność nie zawsze objawiają się w nadzwyczajnych znakach. Często ukrywają się w bliskości, w uważności na drugiego człowieka, w prostych gestach miłości i miłosierdzia. Bóg pragnie, aby to, co dla wielu pozostaje niezrozumiałe, dla uczniów i uczennic Chrystusa stawało się przestrzenią codziennego spotkania z Nim – szczególnie w Eucharystii, która jest centrum życia Kościoła.
Kościół przeżywający tajemnicę Objawienia to Kościół w drodze – Kościół, który słucha i rozeznaje. Zgodnie z nauczaniem św. Augustyna pozostaje on nieustannie reformowany, to znaczy nieustannie pytający o wierność Ewangelii i o wiarygodność swojego świadectwa wobec świata. Nie chodzi o zmianę dla samej zmiany, lecz o ciągłe nawracanie się ku Chrystusowi.
Bóg nie przestaje przemawiać do człowieka językiem zrozumiałym dla jego serca. Zachęca, by rozwijać otrzymane dary i być uważnym na znaki Jego obecności. Te znaki prowadzą nas drogami prawdy, piękna i dobra – drogami, przez które Bóg nieustannie zaprasza nas do głębszej relacji z sobą.
Kochani, wiara rodzi się i dojrzewa w poszukiwaniu. Nie polega na posiadaniu wszystkich odpowiedzi, lecz na otwartości serca, które szuka Boga żywego i pozwala się prowadzić, nawet wtedy, gdy Jego drogi okazują się inne, niż się spodziewaliśmy. Bóg bowiem objawia się tym, którzy są gotowi wyruszyć w drogę.
Na czas tego duchowego pielgrzymowania z serca Wam błogosławię.
wasz brat i biskup,
+Tomasz Jordan
