Aktualności


Bytom | Liturgia Eucharystii

Serdecznie zapraszamy na Liturgię Eucharystii w Bytomiu w sobotę, 28 maja o godz. 17:30 przy ul. Mickiewicza 9/7.

Każda osoba jest mile widziana.

Czytaj dalej

Warszawa | Wniebowstąpienie Pańskie

Czterdzieści dni po zmartwychwstaniu Jezusa świętujemy jego wniebowstąpienie. To jedno z najważniejszych świąt w ciągu roku liturgicznego. Z tej okazji serdecznie zapraszamy na świąteczną Liturgię Eucharystii w czwartek, 26 maja, o godz. 19:00 w przy ul. Siecznej 69a/38 w Warszawie.

Każda osoba jest mile widziana.

Czytaj dalej

Poznań | Spotkania biblijne

Jeśli chcesz lepiej poznać Biblię, odkryć jej bogactwo a przez to zbliżyć się do Boga, poznać Go i pokochać to serdecznie zapraszamy na spotkania biblijne z reformowanymi katolikami, które odbywają się w czwartki o godz. 19:30 w kaplicy na Osiedlu Powstańców Warszawy 9A.

Będzie to okazja do wspólnego wsłuchiwania się w Boże Słowo oraz do pogłębionego studium Pisma Świętego. Biblia była ukochaną księgą Kościoła niepodzielonego pierwszego tysiąclecia. W niej chrześcijanki i chrześcijanie odnajdowali słowa życia wiecznego. Jako reformowani katolicy, którzy chcą żyć ideałami Kościoła niepodzielonego, chcemy żyć Słowem Boga, chcemy je rozważać i przede wszystkim w nim poznawać naszego Pana i Boga, Jezusa Chrystusa.

Chcemy, aby nasze spotkania były otwarte nie tylko na osoby z naszego Kościoła ale na wszyskich ludzi, z różnych Kościołów oraz tych, którzy nie identyfikują się z żadnym. Każda osoba jest mile widziana.

CO: SPOTKANIE BIBLIJNE
KIEDY: CZWARTKI, GODZ. 19:30
GDZIE: KAPLICA RKK, OS. POWSTAŃCÓW WARSZAWY 9A

Czytaj dalej

Poznań | Wniebowstąpienie Pańskie

Czterdzieści dni po zmartwychwstaniu Jezusa świętujemy jego wniebowstąpienie. To jedno z najważniejszych świąt w ciągu roku liturgicznego. Z tej okazji serdecznie zapraszamy na świąteczną Liturgię Eucharystii w czwartek, 26 maja, o godz. 18:30 w kaplicy na osiedlu Powstańców Warszawy 9A w Poznaniu.

Po Liturgii Eucharystii serdecznie zapraszamy na spotkanie biblijne.

Każda osoba jest mile widziana.

Czytaj dalej

Mamy swojego człowieka w Niebie

Jezus Arcykapłanem (Hbr 4,14-16; 5, 7-9)

Jeśli więc mamy tak wielkiego arcykapłana, który przeszedł przez niebiosa, Jezusa, Syna Boga, trzymajmy się mocno wyznania wiary. Nie mamy bowiem arcykapłana, który nie mógłby współczuć w naszych słabościach, lecz podobnie jak my doświadczonego we wszystkim, oprócz grzechu. Śmiało więc zbliżajmy się do tronu łaski, abyśmy we właściwym czasie otrzymali miłosierdzie i znaleźli łaskę pomocy.

On podczas swojego ziemskiego życia głośno wołając, ze łzami zanosił błagania i prośby do Tego, który mógł Go ocalić od śmierci, i został wysłuchany z powodu swojej uległości. Chociaż był Synem, przez to, co wycierpiał nauczył się posłuszeństwa. Tak uczyniony doskonałym stał się przyczyną wiecznego zbawienia dla wszystkich, którzy są Mu posłuszni.

Wprowadzenie

  • Tradycyjnie autorstwo tego listu przypisuje się Świętemu Pawłowi, chociaż współczesne badania nad źródłami biblijnymi dystansują się od tego twierdzenia. Bardziej prawdopodobne jest to, że autorem tego listu jest osoba z otoczenia Świętego Pawła – jego uczeń, bądź członek jego wspólnoty. Pewnym natomiast jest to, że autor tego listu bardzo dobrze znał i rozumiał tradycję żydowską, do której w wielu miejscach się odwoływał. Kluczem do zrozumienia treści tego listu jest właśnie ta tradycja.
  • Przyjmując, że list został napisany przed zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej można by zakładać, że odbiorcami byli wcześniejsi członkowie diaspory żydowskiej – wcześni chrześcijanie. Niektóre źródła podają jednak lata 80-90 po Chrystusie, czyli po zburzeniu Świątyni. Można zatem przypuszczać, że list ten pisany był z intencją uporządkowania kultu, który wcześniej rozwijał się wokół Świątyni.
  • To czytanie znajduje się pomiędzy fragmentami tłumaczącymi wyższość Jezusa – jako kapłana – nad innymi. Niebiańskie pochodzenie Jezusa oraz fakt, że jest Bogiem, odróżnia go od kapłanów pochodzących od ludzi i wybieranych na swoje funkcje przez ludzi.
  • Fragment wyraźnie podkreśla zarówno boskie pochodzenie Jezusa jak i Jego ludzką naturę. Autor zauważa w nim fakt, że skoro Jezus jako człowiek mógł zaznać wszystkich trudów życia na ziemi, będzie naszym dobrym pośrednikiem w kontakcie z Bogiem, którego prosimy o zbawienie.
  • Zwracanie się do Jezusa jako Boga i Arcykapłana pomaga ludziom w zwracaniu się do Boga, ponieważ Jego ludzka postać pozwala nam na odczucie zrozumienia dla naszych doczesnych problemów. Nasze dzisiejsze trudności są łatwiejsze do przedstawienia drugiej osobie, która ma podobne problemy i słabości, przez co odpada bariera porozumienia człowiek-Bóg.
  • Odniesienie do Chrystusa stanowiącego kapłana, ołtarz i ofiarę znajduje się w Liturgii Eucharystii, gdzie zarówno działania kapłana, ołtarz i ofiara są Jego symbolami. Sakrament Eucharystii został ustanowiony przez Jezusa w czasie Wieczerzy Pańskiej słowami, które na każdej liturgii są powtarzane przez kolejne wyświęcone osoby.

Rozważanie

W życiu poszukując rady i pocieszenia zazwyczaj szukamy osób, z którymi nas coś łączy. Najlepiej jeżeli jest to podobna sytuacja do tej, w której się znaleźliśmy. Bóg jest osobą, której nie możemy doświadczać naszymi zmysłami, co stanowi problem w bezpośrednim zwracaniu się do Niego z naszymi ludzkimi potrzebami. W obyczajowości katolickiej często stosujemy różnego rodzaju obejścia tej sytuacji, kiedy nie zwracamy się bezpośrednio do Niego, ale nasze modlitwy kierujemy przez Świętych i Święte naszego Kościoła, przez Matkę Boską szukając tej ludzkiej twarzy, przez którą możemy przekazać nasze modlitwy.

Jest nam On potrzebny dlatego, ponieważ w naszym życiu spotykamy nie tylko wiele problemów duchowych, ale także i cielesnych. W ciągu swojego życia na ziemi Jezus tak jak i my doświadczał typowo ludzkich emocji – odczuwał głód w trakcie postu, odczuwał smutek, czuł gniew, a także smak posiłków spożywanych z przyjaciółmi oraz radość. To człowieczeństwo Jezusa dla ludzi jest dowodem na to, że nie są przed nami stawiane niewykonalne nakazy i zakazy przekazywane przez kapłanów, ale Jego nauczanie jest do udźwignięcia przez człowieka.

Jedyną ludzką rzeczą, której Jezus na pewno nie zaznał, był grzech, który w nawiązaniu do pierwszego czytania z Księgi Proroka Izajasza na dzisiaj razem z nim został zniszczony przez Jego śmierć. Tutaj należy podkreślić wyższość kapłaństwa i ofiary Jezusa, ponieważ do tej pory kapłani nie byli w stanie jakąkolwiek ofiarą pokonać grzechu. Wszystkie inne ofiary składane przez kapłanów Bogu dawały ludziom jedynie nadzieję na to, że zostaną one dobrze przyjęte i w związku z tym będą mogli liczyć na błogosławieństwo. Ta ofiara była zupełnie inna, gdyż przyniosła realny skutek i pochodziła od Boga.

Niedoskonałość ludzka, jaką jest grzech, czasami jest jedyną rzeczą dostrzeganą u człowieka. Niepokojący jest fakt, że jest to wykorzystywane albo interpretowane w taki sposób, żeby wzbudzić nadmierne poczucie winy w człowieku. Ofiara złożona na krzyżu uwalnia świat od grzechu, co oznacza, że jako ludzie podatni na grzech mamy nadzieję na usprawiedliwienie, którego potrzebujemy. Gdyby cała ludzkość zasługiwała tylko na potępienie i mielibyśmy cały czas w nim żyć, to musielibyśmy także założyć, że i ta ofiara była bezcelowa.

Ewangelia według Świętego Jana wspomina o tym, że Jezus miał do ostatnich chwil możliwość uniknięcia swojej śmierci. Poprzez swoje posłuszeństwo Ojcu wyraźnie nam pokazuje, że ma zamiar i chce dopełnić dzieła naszego zbawienia, o które dzisiaj prosimy. Dzieła, które dokonuje dla nas Jezus są zawsze takie, jak Boże miłosierdzie – bezwarunkowe i dobrowolne.

Mam nadzieję, że dzięki właśnie tej ludzkiej postaci Jezusa będzie nam łatwiej walczyć z naszymi ludzkimi przeszkodami do świętości. Dał nam przykład tego, że człowiek jest w stanie do niej dążyć oraz dowód tego, że pragnie, abyśmy dążyli do świętości.

Warto rozważyć

  1. Jakie cechy osobowości wspólne z Jezusem odnajdujesz w sobie?
  2. W jakich momentach swojego życia czujesz, że Bóg Ciebie chce?
  3. Czy czujesz, że Jezus prowadzi Cię jakąś drogą?
Czytaj dalej

Bytom | Triduum Paschalne

Czytaj dalej

Zielona Góra | Triduum Paschalne

Czytaj dalej

Kraków i Wrocław | Triduum Paschalne

Czytaj dalej

Poznań | Święta Paschalne

Święta Paschalne to dla chrześcijan najważniejsze dni w roku. Świętujemy Paschę Jezusa, Jego zwycięstwo nad grzechem i śmiercią. Serdecznie zapraszamy do przeżycia tych dni razem z poznańską wspólnotą Reformowanego Kościoła Katolickiego w Polsce, która spotyka się w Kaplicy pod wezwaniem Świętych Cyryla i Metodego w Poznaniu na Osiedlu Powstańców Warszawy 9A.

WIELKI TYDZIEŃ
Wielki Poniedziałek | 11 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii
godz. 20:30 – Droga Krzyżowa (online i w kaplicy)

Wielki Wtorek | 12 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii

Wielka Środa | 13 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii

Okazja do spowiedzi indywidualnej lub rozmowy duszpasterskiej – codziennie po Liturgii Eucharystii

TRIDUUM PASCHALNE
Liturgia Wieczerzy Pańskiej
Czwartek, 14 kwietnia | godz. 18:30
(Po Liturgii Adoracja Najświętszego Sakramentu w Ogrodzie Oliwnym do 22:00)

Liturgia Męki Pańskiej
Piątek, 15 kwietnia | godz. 18:30
(Po zakończeniu Liturgii – adoracja krzyża oraz Liturgia Zstąpienia do Otchłani)

Liturgia Wigilii Paschalnej
Sobota, 16 kwietnia | godz. 20:30
(na zakończenie Liturgii – wielkanocne poświęcenie pokarmów. Po Liturgii agapa paschalna)

Liturgia Eucharystii w ciągu dnia
Niedziela, 17 kwietnia | godz. 12:00

Nieszpory chrzcielne
Niedziela, 17 kwietnia | godz. 18:00

OKTAWA PASCHALNA
Poniedziałek paschalny | 18 kwietnia
godz. 10:30 – Liturgia Eucharystii

Wtorek paschalny | 19 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii i nieszpory

Środa paschalna | 20 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii i nieszpory

Czwartek paschalny | 21 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii i nieszpory

Piątek paschalny | 22 kwietnia
godz. 18:30 – Liturgia Eucharystii i nieszpory

Biała Niedziela | 24 kwietnia
godz. 10:30 – Liturgia Eucharystii

Czytaj dalej

Jest w nas głos Sprawiedliwego

Jezus odrzucony przez Żydów (J 10, 31-42)

Żydzi znowu podnieśli kamienie, aby Go ukamienować. Jezus im oznajmił: Pokazałem wam wiele dobrych czynów, pochodzących od Ojca. Za który z tych czynów Mnie kamienujecie? Żydzi Mu odpowiedzieli: Nie chcemy Cię kamienować za dobre czyny, ale za bluźnierstwo, za to, że będąc człowiekiem czynisz siebie Bogiem. Jezus ich zapytał: Czy w waszym Prawie nie jest napisane: Ja powiedziałem: Jesteście bogami? Jeśli Prawo nazwało bogami tych, do których zostało skierowane Słowo Boga – a Pisma nie wolno podważać – to dlaczego do Tego, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz? Czy dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Boga? Jeśli nie czynię dzieł Mojego Ojca, nie wierzcie Mi. Jeśli zaś czynię, to choćbyście Mi nie wierzyli, dziełom wierzcie, abyście poznali i poznawali, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu. Usiłowali więc Go znowu schwytać, ale On im się wymknął.

Wtedy On znowu poszedł za Jordan, na miejsce, gdzie kiedyś Jan chrzcił i tam pozostał. Wielu przychodziło do Niego i mówiło: Jan wprawdzie nie uczynił żadnego znaku, ale prawdą okazało się to, co o Nim powiedział. I wielu tam uwierzyło w Niego.

Wprowadzenie

  • Ewangelia według Świętego Jana, w przeciwieństwie do pozostałych, jest Ewangelią niesynoptyczną, co oznacza, że istnieją pomiędzy nią a pozostałymi większe różnice, jeżeli chodzi o opisywane wydarzenia z życia Jezusa. Wyraźnie zauważalna jest większa ilość mów i wypowiedzi Jezusa oraz mniejsza ilość przypowieści i cudów, których Jezus dokonywał.
  • Autorstwo tej Ewangelii przypisuje się Świętemu Janowi według tradycji chrześcijańskiej, jednak badania nad tekstem zwracają uwagę na fakt, że kolejne jej fragmenty były dodawane i redagowane wraz z upływem czasu. Przyjmuje się, że za finalną redakcję tekstu odpowiadał jeden z uczniów Świętego Jana. Jest to jednak dosyć powszechna praktyka w przypadku pism teologicznych, gdzie wspólnoty chrześcijańskie przypisywały autorstwo swoich prac swoim patronom.
  • Tekst jest kierowany do tych chrześcijan, którzy posiadali już pewną wiedzę o chrześcijaństwie, ale nie posiadali dostępu do pozostałych tekstów Ewangelii. Dzięki temu mogli się zaznajomić z historią życia Jezusa oraz poznać dzieło zbawienia.
  • Ewangelię według Świętego Jana cechuje skupienie się na działalności Jezusa w Judei oraz wyraźne prace redakcyjno-teologiczne. Poszczególne fragmenty wewnątrz tej Ewangelii są rozmieszczone według teologicznego klucza; bardzo często występują pewne kluczowe sformułowania o wartości teologicznej jak na przykład „Syn Boży”, „dobry pasterz”.
  • Rozdział, z którego pochodzi dzisiejszy fragment, znajduje się pomiędzy fragmentami o poświęceniu Jezusa w wypełnianiu swojej misji pomimo niebezpieczeństwa, w którym się znajduje. Stanowi to pewnego rodzaju odniesienie do opisów działalności proroków ze Starego Testamentu, których działalność w Izraelu często spotykała się z niezadowoleniem ludności.
  • Jezus w tym fragmencie nawiązuje do nauczania, które było znane Żydom, opisującego znaki czynione przez Boga za pośrednictwem proroków. Takie porównania nie były zresztą takie rzadkie, ponieważ Jezus w swoich mowach często nawiązywał do proroków, zwłaszcza tych odrzucanych początkowo przez Żydów.
  • Odwołanie się do Pisma jest często stosowane przez Jezusa w potyczkach z Żydami. Ci, którzy próbują się pokazać opinii publicznej jako wybitni znawcy Pisma i jego wzorowi naśladowcy, nie mogą wychodzić poza nie publicznie, dlatego zawsze szukają uzasadnienia swoich działań w tymże Piśmie. W tej sytuacji są oni postawieni w sytuacji wymagającej potwierdzenia tego, że rzeczywiście znają Pismo oraz muszą podważyć rabiniczne wywody Jezusa.
  • Fragment poprzedza przypowieść o owczarni oraz dobrym pasterzu. Te przypowieści są bezpośrednimi elementami zapalnymi, przez które Żydzi przedstawieni w tym czytaniu chcieli po raz kolejny dokonać zamachu na Jezusa. Dla nich nazwanie się przez Jezusa Synem Bożym było oznaką bluźnierstwa, a przynajmniej czymś, co pasowało w tamtej chwili jako pretekst do oskarżenia Go.
  • Poruszony temat posłania przez Ojca jest istotny w Ewangelii według Świętego Jana, ponieważ w ten sposób tłumaczy obecność boskiej natury w ludzkiej postaci Jezusa.

Rozważanie

Na dziesięciu, którzy mówią „kochaj”, jeden krzyczy „zabij” – ten cytat zdecydowanie nie pochodzi z żadnego kanonicznego pisma z Biblii, został zasłyszany przy barze – moim zdaniem bardzo mocno rezonuje z przesłaniem dzisiejszej Ewangelii. Ten niekanoniczny tekst nie został zapewne wypowiedziany w kontekście działalności Jezusa, ale bardzo dobrze oddaje opisaną sytuację. Po Żydach można by się spodziewać postępowania zgodnie z nauczaniem zawartym w Piśmie i można podejrzewać, że większość z obecnych przy tych wydarzeniach Żydów nie chciało w żaden sposób skrzywdzić Jezusa. Znaleźli się jednak tacy, dla których Jego obecność w Świątyni była zagrożeniem i podjęli decyzję o wyeliminowaniu Go.

Sytuacja, w której znalazł się Jezus w Świątyni, jest niebezpieczna, z czego doskonale zdawał sobie sprawę. Można jednak przypuszczać, że poza Żydami w Świątyni, którzy chcieli go zabić, w tym miejscu znajdowali się również i Jego uczniowie, a także i część z tych Żydów patrzyła na Niego przychylnym okiem. Nie byli jednak w stanie mu w żaden sposób pomóc, ponieważ mogliby sami ponieść konsekwencje wsparcia Jezusa – będącego w tym konflikcie z nieprzychylnymi Żydami.

Wielu proroków i sędziów opisanych w Starym Testamencie przeżywało podobne chwile grozy, kiedy ich życie wisiało na włosku w wyniku misji powierzonej przez Boga. Poza Jeremiaszem można tutaj także wymienić Jonasza, który ze strachu nawet próbował uciec jak najdalej od Niniwy, w której miał głosić przesłanie przekazane przez Boga. Ostatecznie znaki zesłane mu przez Boga pozwoliły mu na zachowanie życia i wykonanie powierzonego mu zadania.

Na pytanie, kto umożliwił Jezusowi ucieczkę w tej sytuacji przed Żydami i schronienie się za Jordanem, odpowiedzi można doszukiwać się w dzisiejszym czytaniu z Księgi Proroka Jeremiasza: Jednak PAN jest ze mną jak groźny bohater! (Jr 20, 11a). Jeremiasz przemawiający w tym fragmencie jest targany emocjami dotyczącymi zwątpienia i rezygnacji, ale przy tym również pokłada ufność w Bogu. Jest on obdarzony zaufaniem, ponieważ wierzy, że skoro Bóg go posłał na misję pełną trudów, może liczyć na Jego wsparcie.

Bycie sprawiedliwym nie jest łatwym zadaniem nie tylko dla proroków, ale także dla nas w codziennym życiu. Bywają także i takie momenty, kiedy ze strachu nie jesteśmy w stanie zachować się jak jeden ze sprawiedliwych i jesteśmy sparaliżowani do tego stopnia, że zachowujemy się biernie. Pamiętajmy jednak, że brak akcji również ma swoje konsekwencje, o czym wiedzą wszyscy, którzy chociaż raz wykupili promocyjny pakiet z usługą, którą można anulować po określonym czasie próbnym.

W życiu często wydaje się, że jesteśmy sami ze swoimi problemami, ale tak wcale nie jest. Bóg był zawsze obecny wtedy, kiedy Jezus potrzebował pomocy. Tak samo i my, połączeni przez chrzest z Jezusem, jesteśmy również cały czas w Bogu, a każdy sakrament pozwala nam doświadczać Jego obecności w trakcie naszego życia na ziemi. Każda nasza modlitwa trafia do Boga, który we właściwy sposób działa w naszych życiach.

Każdy kolejny tydzień przygotowania paschalnego zbliża nas do tajemnicy działania Boga w naszym życiu. Nie tylko uczymy się poznawać to, jak działa na nas Bóg, ale także jak działa Bóg przez nas i jak możemy Mu lepie pozwolić na to, aby przez nas mógł oddziaływać na innych ludzi. Jak stać się jednym z tych sprawiedliwych, którzy będą krzyczeć kochaj. Jest to ważne, ponieważ dzięki miłości – Bożej miłości – jesteśmy w stanie w Nim uniknąć śmierci.

Wyprowadził mnie na przestronne miejsce i ocalił, bo mnie szczerze kocha. PAN mnie nagrodził według mojej sprawiedliwości, zwrócił mi według czystości rąk moich. (Ps 18, 20-21)

Warto rozważyć

  1. Co robisz w trudnych sytuacjach, żeby doświadczyć obecności Boga?
  2. Jak Bóg, działający przez innych ludzi, wpłynął na Ciebie i Twoje życie?
  3. Jak wpływasz na innych ludzi, żeby zobaczyli przez Twoje czyny Boga?
Czytaj dalej